เปิดชีวิตพยาบาลโควิด-ต้องแยกตัว ทำไม่ได้แม้แต่จะกอดลูก

348

ในขณะเราๆทั่วไป นั่ง-นอน ดูทีวีสบายๆในบ้าน แต่หมอ-พยาบาล-บุคลากรทางการแพทย์ ต้องทำงานหนัก แม้จะกลับมาบ้านต้องแยกตัวจากครอบครัว เพื่อความปลอดภัย และนี่เป็นบันทึกของพยาบาลคนหนึ่งที่สะท้อนการใช้ชีวิตที่แสนจะทุกข์ทรมานใจ

คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่ดิฉันจะได้กอดราตรีสวัสดิ์ลูกหรือจูบสามี จนกว่าพระเจ้าเท่านั้นที่จะรู้ว่าถึงเมื่อไหร่

เป็นที่ยืนยันแล้วว่าไวรัสกระจายในย่านที่ดิฉันอยู่ การเป็นพยาบาลห้องฉุกเฉินหมายความว่ารับประกันความเสี่ยงที่จะได้รับเชื้อซ้ำแล้วซ้ำอีก 100% ดิฉันเพียงแต่อยากจะสื่อถึงทุกคนที่ต้องอยู่แต่บ้านกับครอบครัว จนเบื่อจะแย่ อยากออกไปข้างนอกเต็มทน บางครั้งเพียงแค่ปรับมุมมองสักเล็กน้อยก็เพียงพอที่จะช่วยให้คุณมองเห็นคุณค่าของสิ่งที่ตัวเองมีซึ่งคนอื่นไม่มีได้

เริ่มจากเวรที่ฉันจะต้องเข้าในวันพรุ่งนี้ ออกเวรแล้วดิฉันจะกลับเข้าบ้านทางประตูห้องซักผ้าซึ่งเปิดเข้ามาจากข้างนอกได้ จะถอดเสื้อผ้ารองเท้าออก เอาทุกอย่างใส่ในเครื่องซักผ้า กดซักโหมดฆ่าเชื้อ จะใช้ Clorox เช็คทุกอย่างที่แตะต้อง จากนั้นหยิบผ้าเช็ดตัวที่สามีวางไว้ให้มาคลุมตัวเดินเข้าห้องนอน นี่จะเป็นห้องที่หลังจากวันนี้ไปห้ามคนอื่นเข้า ดิฉันจะอาบน้ำร้อน เสร็จแล้วจะฆ่าเชื้อทุกอย่างที่แตะต้อง ล้างมือด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ แล้วแต่งตัว

เสร็จกระบวนการนี้แล้ว ดิฉันก็จะสามารถเข้าไปนั่งในห้องนั่งเล่นได้ โดยอยู่ห่างจากทุกคนที่ฉันรัก 6 ฟุต แต่จะไม่แตะต้องใครเลย เพราะดิฉันอยู่ในบรรยากาศที่มีเชื้อแพร่กระจาย ใช้หน้ากากอันเดียวตลอดเวลาที่เข้าเวร 1 วันเป็นอย่างต่ำ ไม่สามารถแน่ใจได้ว่า ความชื้นจากลมหายใจจะทำให้ประสิทธิภาพของหน้ากากลดลงหรือไม่ จึงต้องปฏิบัติตนเสมือนมีเชื้ออยู่ และสามารถแพร่ใส่คนอื่นได้

ดิฉันจะคุยกับสามีและลูกจากระยะห่างที่ปลอดภัย แต่จะไม่สัมผัสใครที่รักเลย ดิฉันไม่ใช่คนที่ชอบกอดคนอื่น แต่คาดว่าใน 2-3 สัปดาห์ข้างหน้าคงมีวันที่ดิฉันอยากกอดใครเหลือเกิน แต่จะไม่สามารถกอดได้ นี่เป็นทางเดียวที่จะปกป้องคนที่อยากกอดได้

ถ้าหิว จะให้ใครสักคนทำอาหารให้ โดยจัดใส่จานชามประเภทใช้แล้วทิ้ง เพื่อจะได้ไม่ต้องห่วงว่าฆ่าเชื้อหมดเกลี้ยงหรือไม่ จะดื่มไวน์ในถ้วยพลาสติก ขณะตอบคำถาม 100 ข้อของลูก และพยายามไม่สนใจสีหน้าสามี อาจจะต้องบอกลูกคนเล็กเป็นครั้งที่ล้านว่าแม่ปลอดภัยดี หลังจากนั้นดิฉันจะกอดลมส่งให้ลูก บอกราตรีสวัสดิ์ เมื่อลูกเข้านอนแล้ว ดิฉันจะสามารถพูดอะไรได้เต็มปากมากขึ้นกับสามี แต่ความจริงก็คือ บางทีดิฉันอาจจะต้องโกหกบ้างนิดหน่อย ขึ้นอยู่กับสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหน พอง่วงดิฉันก็จะเข้านอนตามลำพังในห้องที่ห้ามคนอื่นเข้า

ชีวิตดิฉันจะเป็นอย่างนี้ทุกวัน แม้แต่วันหยุด (จนกว่าจะไม่มี) ดิฉันสามารถแพร่เชื้อได้ก่อนที่จะมีอาการ ดังนั้น จนกว่าวิกฤตนี้จะผ่านไป สถานการณ์ในชีวิตดิฉันจะแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง บางครั้งดิฉันอาจจะกอดเพื่อนร่วมงาน เพราะเขาก็สกปรกพอ ๆ กับดิฉัน แต่ในห้วงเวลาอันหนักอึ้งนี้ ดิฉันจะไม่สามารถได้รับสัมผัสแห่งรักของมนุษย์จากคนที่รักดิฉันที่สุด เป็นเวลาหลายสัปดาห์ หลายเดือน ใครเล่าจะรู้ได้ เพราะส่วนนี้อยู่ในมือของประชาชนเป็นผู้กำหนด

สิ่งที่ดิฉันอยากขอร้องคุณก็คือ ขณะที่คุณนั่งดูทีวีอยู่ที่บ้านโดยมีลูกอยู่บนตัก โปรดช่วยให้วิกฤตนี้จบลงเร็วๆ ด้วยการไม่ออกไปข้างนอก เว้นแต่จำเป็นจริงๆ อ้อมแขนดิฉันว่างเปล่าทุกวัน ไม่เหมือนคุณเลย ดิฉันเข้านอนคนเดียวทุกวันที่ยังมีการระบายในชุมชน อยู่บ้านเถอะ กอดลูกคุณ นอนกับสามี กินในจานกระเบื้อง จิบไวน์จากแก้วก้านยาว ขอบคุณในสิ่งที่คุณยังสามารถทำได้แต่เราบางคนทำไม่ได้ ดิฉันทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ โปรดทำหน้าที่ของคุณด้วยเถิด

One Vaxxed Nurse